Tytularne turnieje profesjonalistów w shogi (by Mariusz Stanaszek)

Tytularne turnieje profesjonalistów w shogi

(Mariusz Stanaszek)

 

Profesjonalni gracze w shogi zrzeszeni są w Japońskim Związku Shogi (Nihon Shogi Renmei), który wspólnie ze sponsorami organizuje dla nich turnieje.

Co do zasady turnieje dzielą się na męskie i kobiece oraz profesjonalistów i amatorów, chociaż i od tej zasady zachodzą wyjątki.

Najwyższa rangę posiadają tzw. turnieje tytularne, których zwycięzcom do zakończenia kolejnego cyklu przysługuje stosowny tytuł mistrzowski, a po zdobyciu kilku tytułów i przejściu w stan spoczynku tytuł wieczystego mistrza danego turnieju.

Specyfiką rozgrywek profesjonalistów jest to, że o tytuł walczy posiadacz tytułu z pretendentem wyłonionym w drodze eliminacji. O ile mecze finałowe rozgrywane są w różnych miejscach Japonii, w hotelach, zamkach, salach widowiskowych etc. [przypis: zdarzały się mecze we Francji lub na Hawajach] to eliminacje odbywają się zawsze w salach gry w budynkach związku w Tokyo lub w Osace . Każdy turniej ma zresztą inny system eliminacji. Przeważnie są to turnieje pucharowe, przy czym w zależności od posiadanej rangi i wyniku uzyskanego w poprzednim cyklu udział w nich rozpoczyna się w różnych rundach.

 

 

Najcenniejszym tytułem, również w wymiarze finansowym, jest tytuł Ryuo. Turniej o ten tytuł jest organizowany od 1988 roku, jako kontynuacja turniejów Kudansen (1950-1961) i Judansen (1962-1987).

Uczestniczący w turnieju zawodnicy podzielni są na sześć lig rozgrywanych systemem pucharowym. Następnie rozgrywany jest dodatkowy turniej finałowy w którym uczestniczą zwycięzcy lig i dodatkowo drugi zawodnik z drugiej ligi i czterech kolejnych zawodników z pierwszej ligi. Finaliści tego turnieju rozgrywają trzypartiowy mecz. Wyłoniony w ten sposób pretendent gra z mistrzem siedmiopartiowy mecz z tempem 8 godzin.

 

W najniższej szóstej lidze z tempem 5 godzin gra 64 osób, z których systemem pucharowym wyłania się zwycięzcę ligi. Uczestnicy finałowego pojedynku awansują do piątej ligi, a oprócz tego 46 zawodników rozgrywa systemem pucharowym w dwóch grupach dodatkowe turnieje, z których zwycięzcy awansują do 5 ligi.

W piątej lidze gra systemem pucharowym 32 zawodników. Do wyższej ligi awansują finaliści ligi oraz dwaj zwycięzcy dwóch piętnastoosobowych dodatkowych turniejów. Do ligi niższej spada czterech zawodników, wyłonionych w barażach spośród ośmiu zawodników którzy przegrali pierwszą rundę ligi i pierwszą rundę turnieju dodatkowego. Baraż rozgrywany jest tempem 3 godziny,

W czwartej lidze gra również 32 zawodników. Zasady awans i spadku oraz tempo gry są analogiczne jak w piątej lidze.

W trzeciej lidze uczestniczy 16 zawodników. Finaliści oraz dwaj zwycięzcy dodatkowych turniejów awansują do wyższej ligi, a do niższej ligi spadają zawodnicy którzy przegrali w pierwszej rundzie turnieju ligowego i w pierwszej rundzie dodatkowego turnieju o awans do wyższej ligi. Tempo gry 5 godzin.

Druga liga rozgrywana jest analogicznie jak liga trzecia.

W pierwszej lidze uczestniczy 16 zawodników, a do turnieju finałowego oprócz finalistów ligi awansują dodatkowo zwycięzca partii między półfinalistami, zwycięzca turnieju przegranych ćwierć finalistów oraz zwycięzca turnieju pozostałych pierwszoligowców. Przegrani w pierwszej rundzie tego ostatniego turnieju spadają do drugiej ligi. Tempo gry we wszystkich turniejach 5 godzin.

Powyższy system jest skomplikowany ale umożliwia nawet debiutantowi walkę o tytuł. Oczywiście tylko teoretycznie. Z drugiej strony udział w poszczególnych ligach turnieju Ryuo świadczy o aktualnym poziomie gry.

Obecnie posiadaczem tytuł jest Tetsuro Itodani.

 

Drugim najbardziej prestiżowym turniejem tytularnym jest turniej o tytuł Meijin. W nazwie swej turniej ten nawiązuje do nadawanego od XVII wieku dożywotniego tytułu Meijin, największego mistrza, i takich super mistrzów było trzynastu.

Według nowej formuły turniej o tytuł Meijin rozgrywany jest od 1935 roku (regularnie co roku od 1947 roku).

Tempo gry wynosi 6 godzin a w meczu finałowym 9 godzin.

Zawodnicy podzieleni są na pięć lig, od najniższej C2, C1, B2, B1 i A. Niższe ligi mają zmienną liczbę zawodników i podane niżej dane dotyczą roku 2014.

W lidze C2 występuje 50 zawodników, którzy są kojarzeni w 10 rundach, z których awans uzyskuje 3 zawodników, a 9 z niej wypada.

W lidze C1 występuje 34 graczy, którzy są kojarzeni również w 10 rundach. Do wyższej ligi awansują 3 osoby, a niżej spada 5.

W lidze B2 gra 25 zawodników kojarzonych w 10 rundach. Awans dla 2 zawodników i spadek 4 zawodników.

W lidze B1 gra trzynastu zawodników w systemie każdy z każdym. Awans do ligi A uzyskuje 2 zawodników i 2 spada do ligi B2.

W końcu w dziesięcioosobowej lidze A występuje 10 zawodników. Po turnieju każdy z każdym zwycięzca przystępuje jako pretendent do gry z aktualnym mistrzem, a dwóch spada do ligi B1.

Mecz o tytuł Meijin składa się z 7 partii z tempem 9 godzin.

Obecnie tytuł Meijina posiada Yoshiharu Habu.

 

Turniej o tytuł Oi rozgrywany jest od 1960 roku. Tempo gry w tym turnieju wynosi 4 godziny. W etapie eliminacyjnym uczestniczy 155 (2013 rok) zawodników podzielonych na 8 grup, których zwycięzcy przechodzą do drugiego etapu. Drugi etap rozgrywany jest w dwóch sześcioosobowych grupach systemem każdy z każdym. W etapie tym oprócz zwycięzców grup eliminacyjnych grają zawodnicy którzy w poprzednim cyklu zajęli pierwsze dwa miejsca w grupach drugiego etapu i ewentualnie zdetronizowany mistrz. Zwycięzcy grup grają o tytuł pretendenta. Mistrzowski mecz rozgrywany jest do czterech zwycięstw z tempem 8 godzin.

Obecnie tytuł Oi posiada Yoshiharu Habu.

 

Turniej o tytuł Osho rozgrywany jest od 1951 roku.

W pierwszym etapie eliminacyjnym uczestniczy 148 (2014 rok) zawodników podzielonych na 11 grup, których zwycięzcy przechodzą do drugiego etapu, w którym gra 18 zawodników podzielonych na trzy grupy. W tych etapach obowiązuje tempo 3 godziny.

Zwycięzcy grup awansują do turnieju kołowego z udziałem 7 zawodników z tempem 4 godziny, a którego zwycięzca gra o tytuł. Mistrzowski mecz rozgrywany jest do czterech zwycięstw z tempem 8 godzin.

Obecnie tytuł Osho posiada Akira Watanabe.

 

Turniej o tytuł Oza rozgrywany jest od 1953 roku ale dopiero od 1983 ma rangę turnieju tytularnego. W turnieju tym obowiązuje pięciogodzinne tempo.

W pierwszym etapie eliminacyjnym uczestniczy 108 (2014 rok) zawodników w sześciu grupach. Zwycięzcy grup przechodzą do drugiego etapu, w którym gra 54 zawodników podzielonych na 10 grup. Z kolei zwycięzcy grup drugiego etapu przechodzą do etapu trzeciego w którym gra 16 zawodników. Zwycięzca tego etapu gra o tytuł. Finałowy mecz toczy się do trzech zwycięstw z tempem 8 godzin.

Obecnie tytuł Oza posiada Yoshiharu Habu.

 

Turniej o tytuł Kisei rozgrywany jest od 1962 roku (najpierw dwa razy w roku a od 1995 corocznie).

W pierwszym etapie eliminacyjnym uczestniczy 103 (2014 rok) zawodników w ośmiu grupach, tempo 1 godzina. Zwycięzcy grup przechodzą do drugiego etapu, w którym gra 60 zawodników podzielonych na 10 grup. Tempo gry 3 godziny. Z kolei zwycięzcy grup drugiego etapu przechodzą do etapu trzeciego w którym z tempem 4 godzinnym gra 16 zawodników. Zwycięzca tego etapu gra o tytuł. Finałowy mecz toczy się do trzech zwycięstw z tempem 4 godziny.

Obecnie tytuł Kisei posiada Yoshiharu Habu.

 

Turniej o tytuł Kio rozgrywany jest od 1975 roku, z tempem 4 godziny.

W pierwszym etapie eliminacyjnym uczestniczy 144 (2014 rok) zawodników w ośmiu grupach, tempo 4 godziny. Zwycięzcy grup przechodzą do drugiego etapu, w którym gra 32 zawodników. Po rozgrywkach systemem pucharowym zwycięzca gra jeszcze dwupartiowy mecz z zawodnikiem wyłonionym z dogrywki miedzy półfinalistami.

Finałowy mecz toczy się do trzech zwycięstw z tempem 4 godziny.

Obecnie tytuł Kio posiada Akira Watanabe.

 

 

 

Zródło:

 

 

oneye

oneye

Pasjonatka shogi. Poznała shogi czytając mangę Naruto.
Pierwsza zawodniczka z poza Japonii, która pokonała profesjonalistkę w oficjalnym turnieju.
Ranking w shogi: amatorski 5 dan.
oneye

Latest posts by oneye (see all)